De Belgische staat kreeg een morele schadevergoeding opgelegd voor het leed dat de vrouwen werd aangedaan door hen los te rukken van hun moeders en hun omgeving, maar ook voor de negatieve impact op hun identiteit.

Volgens documenten die werden teruggevonden in koloniale archieven werden de ontvoeringen van metissen georganiseerd door Belgische officieren, met medeweten van de kerk. Belgische koloniale ambtenaren werd opgedragen kinderen uit gemengde relaties op te sporen en hun moeders – soms met geweld – te dwingen hen af te geven. De metissenkinderen kwamen in België terecht in katholieke weeshuizen.

Het Hof van Cassatie verwierp vrijdag het cassatieberoep dat de Belgische staat had ingediend tegen een arrest van het Brusselse hof van beroep van 2 december 2024. Daarmee wordt de veroordeling definitief.

Het is de eerste keer dat een Europese staat veroordeeld wordt om een schadevergoeding te betalen aan slachtoffers van de kolonisatie.

De zaak was aangespannen door vijf vrouwen die tussen 1946 en 1950 in Congo waren geboren uit een relatie tussen een Belgische man en een Congolese vrouw. Dat gebeurde in de periode waarin Congo een Belgische kolonie was. Zoals de meeste metissenkinderen werden ze bij hun gezin weggehaald en naar weeshuizen gebracht.

Het Brusselse hof van beroep oordeelde eind 2024 dat de vrouwen – destijds niet ouder dan 7 jaar – zonder toestemming van hun moeders door de Belgische staat werden weggehaald. De rechtbank sprak over de systematische ontvoering van kinderen uit gemengde relaties. Omdat het om misdaden tegen de menselijkheid gaat – zoals vastgelegd in het internationaal recht dat voortvloeide uit de processen van Neurenberg in 1945 en 1946 – is verjaring niet van toepassing. Daarmee ging het hof van beroep lijnrecht in tegen de eerdere uitspraak van de burgerlijke rechtbank in 2021.