Idea budowy osiedli dla robotników wielkich zakładów, położonych bezpośrednio obok nich, była w tamtych czasach w modzie. Poznański zgapił pomysł od swojego głównego konkurenta - Karola Scheiblera, który wtedy mógł się już pochwalić własnym osiedlem na Księżym Młynie.

Jednak zakłady Scheiblera były podówczas praktycznie pod miastem i architekci mogli je zaplanować, jak chcieli. Poznański za to miał działki, ale w samym centrum, już wtedy gęsto zabudowanym. Nie mogąc budować wszerz, projektanci poszli w górę. Powstały 3 kompleksy mieszkań, po ok. 150 lokali każdy, stylowo dopasowanych do architektury fabryki po drugiej stronie ulicy.

Wizualnie było nieźle - ale standardem famuły odstawały od konkurencji. Znakomita większość mieszkań miała 1 pokój, kuchnię i spiżarnię, ze wspólnymi toaletami. Warunki były dość skromne, jednak patrząc przez pryzmat czasu - powiedzmy że średniej klasy, bo pojawił się jeszcze fabrykant nazwiskiem Kunitzer, który dla swoich robotników odwalił taką patodeweloperkę, że mózg stawał w poprzek (jego osiedle, na szczęście, nie zachowało się do dziś).

Obecnie famuły Poznańskiego są obiektem rewitalizacji - ma zdjęciu pierwsza (prawie) ukończona. #lodz #architektura #architecture #industrial